Marco, Sybren, Jeroen en Jet waren al van de partij toen Stichting Dagbesteding Krimpenerwaard op 22 maart 2012 officieel van start ging op haar eerste locatie: lunchroom Huisje van de Zeeuw in Lekkerkerk. En nu, tien jaar na dato, zijn ze er nog steeds alle vier actief. Met veel plezier.

Marco Buurman is van het viertal de oudste. De enthousiaste veertiger herinnert zich nog goed de start en verheugt zich op de jubileumviering van 22 maart aanstaande. “Als er iets te drinken is en er bitterballen zijn, dan lijkt me dat wel wat”, geeft de ‘horecaman’ breed glimlachend  alvast zijn bestelling door.

“In het begin waren we met een klein groepje: Sybren, Jeroen, Jet en ik. Arjenne en Mandy deden de begeleiding en Dirk Korevaar was er al meteen bij als vrijwilliger”, vertelt Marco. “Ik had het meteen naar mijn zin. En zo is het nog steeds. Vooral het bedienen van de gasten vind ik leuk om te doen.”

Sybren weet nog goed dat profvoetballer Stefan de Vrij de officiële opening kwam verrichten. “Die speelde toen nog bij Feyenoord en nu alweer een tijd in Italië”. Tussendoor is ie hier ook nog weleens langs geweest voor een lunch. Gaaf, hè!?” Sybren had al aardig wat werkervaring toen hij, zoals hij dat noemt zijn ’contract’ ondertekende bij SDK. “Nadat ik van school kwam heb ik gewerkt bij een bloemenkweker en twee supermarkten. Bij Dagbesteding Krimpenerwaard kwam als stagiaire binnen. Ik voelde me gelijk op mijn plek en wilde graag blijven. Dat is gelukt, ha ha! Ik zit er al tien jaar! Twee dagen per week sta ik in Het Huisje in de keuken én in de bediening, de andere dagen werk ik in Het Kwartier in Stolwijk. Ook daar heb ik het erg naar mijn zin. Het mooiste vind ik de omgang met de mensen. De gasten, mijn collega’s en de begeleiding; ik vind ze allemaal aardig. Ik vind ook dat ik veel geleerd heb. En natuurlijk zijn er de minder leuke klusjes. Dweilen en de wc’s schoonmaken vind ik niet echt top, maar ze horen er wel bij, hè?!”

Jeroen hoort de verhalen van zijn collega’s geamuseerd aan. Ook hij begon zijn dagbestedingscarrière in Huisje van de Zeeuw. “Ik zat op de Rehobothschool in Rotterdam en kon stage gaan lopen bij de stichting”, gaat hij tien jaar terug in de tijd. Ik wilde meteen blijven! Het is hier gezellig, al word ik soms wel geplaagd door Ariën, onze kok en begeleider, ha ha! Vind ik niet erg hoor, want hij is best lief.” Jeroen, die ook twee dagen per week actief is in de Groengroep van SDK,  geniet elke dag van zijn werk en – vooral- de omgang met andere mensen. Het terras aanvegen behoort duidelijk niet tot zijn favorieten, geeft aan wanneer we hem naar de ‘minpunten’ vragen.

Misschien wel het allermooiste aan het drietal is dat ze allemaal hun plekje hebben gevonden bij SDK en en nooit meer iets anders willen. “Ik hoop dat de stichting nog heel lang blijft bestaan:”, zegt Marco. Zijn collega’s knikken instemmend.  Dat doen ze ook als Sybren zijn bewondering uitspreekt voor Arjenne, oprichtster en drijvende kracht achter SDK. “Zij doet álles voor ons”, zegt hij. “Klopt”, beaamt Jeroen. “Ze heeft een speciaal plekje in mijn hart.” “Ze is een soort moeder van mijn werk”, vult Marco aan. “En zo ís het.”